Herinnering aan een mooie tijd.<\/span><\/strong><\/p>\n Ik ben van januari 1973 t\/m 1 januari 1975 betrokken geweest bij Waterloo Station. Eerst als bezoeker en later als medewerker. Voor mijn gevoel was ik er op het laatst bijna dag en nacht. Er gingen van onze school, de Jachtlaan MAVO, regelmatig leerlingen hierheen voor de disco’s van Gerbrand de Vries en voor de bands. Die wisselden elkaar regelmatig af. Bekende bands die hier op traden waren o.a. Flavium, Crying Wood, Railway. Van het 5 jarig jubileumconcert van Flavium op 1 juni 1974 heb ik bandopnames gemaakt. Ook liep ik er regelmatig met een fototoestel rond zoals te zien is op de fotopagina<\/a>. Ik heb hier op den duur allerlei werkzaamheden gedaan, inkoop, kassa, bardiensten en noem maar op. We hadden daar een leuk groepje mensen waarvan ik me de volgende namen nog herinner: Gerbrand de Vries, Frank Prins, Wout van Buren, Tom Fransz, Rob Elich, Geert Vermeulen en nog veel meer medewerkers. Natuurlijk waren er ook mindere momenten en dat heeft soms diepe wonden geslagen in de relaties onderling.<\/p>\n Maar goed, mijn herinneringen zijn over het algemeen positief. Ik heb hier de ‘echte’ muziek leren kennen, ging regelmatig schaken, veel tafeltennissen (met Ren\u00e9 Abeleven o.a.), heb hier mijn eerste grote liefde ontmoet (Bea Witzel), ons eerste plaatje was Crocodile Rock van Elton John. In de loop van 1974 liepen de bezoekersaantallen terug (was een landelijk beeld). Ook waren er problemen met groepen jongeren die vanuit andere plaatsen naar Apeldoorn kwamen en daar voor problemen zorgden. Ik weet nog dat we boven uit het raam gingen kijken of ze er aan kwamen. We werden dan opgebeld door een andere jeugdsoos om ons in te seinen. Zo konden we de deur gesloten houden. De laatste groep die in Waterloo Station heeft opgetreden is Crying Wood (ex. Geebros) en wel op 2 november 1974. De dag ervoor trad Flavium nog op.<\/p>\n Al met al was het uit met de pret. Er werd er nog een poging gedaan om de boel te redden zo blijkt uit diverse notulen die ik nog heb. Maar dat was te laat. De stichting werd per 1 januari 1975 opgeheven. Wel werd er nog een nieuwe stichting opgericht die Stichting Cluster heette. Er werd nog een pandje aangekocht bij het kanaal om hier nog weer wat te beginnen. Dat liep echter ook op niets uit. Het gebouw Waterloo Station werd afgebroken om plaats te maken voor nieuwbouw. Van deze afbraak staan de nodige foto’s op de fotopagina. Ik heb heel lang het naambord van Waterloo Station nog in bezit gehad. Helaas<\/strong> is dat bij een verhuizing van 19 jaar geleden verdwenen.<\/p>\n Ludwin Wieringa ________________________________________________________________________________________________________________________<\/span><\/strong><\/p>\n Bolland & Bolland – Summer Of ’71 (1972)\u00a0<\/a><\/p>\n ________________________________________________________________________________________________________________________<\/span><\/strong><\/p>\n In de periode 2009 2011 schreef onze redactie diverse artikelen over de muziek en het uitgaan in Apeldoorn in de 60er jaren. Ze verschenen eerder in het tijdschrift Oud Apeldoorn. Deze gaat over the Black Moodies.<\/p>\n Hoi Ludwin en Gert, <\/span><\/p>\n A<\/span>llereerst proficiat met de mooie site over Waterloo Station. Door Gert (die een neef van mij is) ben ik op de hoogte gebracht dat deze site in december op het net zou worden geplaatst. In de zeventiger jaren was ik daar regelmatig bezoeker in de weekeinden van Waterloo Station. Wat mij altijd is bijgebleven was de leuke ongedwongen sfeer die daar heerste en volgens mij werd er ook geen alcohol getapt (al kan ik dat laatste mis hebben). Wat mij vooral bijstaat zijn de optredens van zowel Flavium als Lava welke veel Rory Gallagher covers speelden. Ook de kerst 1973 staat mij heel goed bij want ik heb toen geloof ik 48 uur niet geslapen. Volgens mij heb ik ook nog eens een oud en nieuw daar meegemaakt of dat hij toen ’s nachts openging. Een optreden van Moan staat mij ook bij (zij hadden na de pauze een act waar ze later beroemd mee werden nl Long Tall Ernie en the Shakers). Ik heb ze daar later nog eens over gesproken in mijn diensttijd in Duitsland alwaar ze toen optraden. Ik kwam eigenlijk bij WS verzeild door Gerbrand die bij mij in de flat woonde en op zondagmiddag vaak platen draaide waar vaak 1 groep centraal stond (Yes, CSNY etc). groetjes Ruud de Jonge Dave Berry – If you wait for love<\/a><\/p>\n __________________________________________________________________________________________________________________________<\/span><\/span><\/strong><\/p>\n Blues in Apeldoorn.<\/p>\n Bunker, zomer 1973. Onder aanvoering van mondharmonicavirtuoos Tom Schepp stampten we in no time een avondvullend programma uit de grond. Blues, boogie, rock, en een voorzichtige flirt richting jazz. John Oldenhof __________________________________________________________________________________________________________________________<\/strong><\/span><\/p>\n Billy Joe Royal – I Knew You Whe<\/a>n<\/p>\n __________________________________________________________________________________________________________________________<\/strong><\/span><\/p>\n Les Baroques\/ISSA<\/strong><\/p>\n De eerste echte “popgroep” in Apeldoorn, Ruud Wegman, 13 maart 2008<\/p>\n _________________________________________________________________________________________________________________________<\/strong><\/span><\/p>\n Bob and Marcia – Young, Gifted and Black<\/a><\/p>\n _________________________________________________________________________________________________________________________<\/span><\/strong><\/p>\n Top ’66<\/strong><\/p>\n Voorjaar1967. Op een zondagmiddag tegen twee uur loop ik stoer de trap op van de Poort van Kleef. Veertien jaar oud, de kleinste van klas 2a van de Kinsbergen-Ulo, de groeispurt naar de 1.88 moest nog komen. In de krant was een optreden van The Outsiders aangekondigd. Met een knaak vastgeklemd in de zwetende rechterhand en met kloppend hart kwam ik bij het tafeltje in de hal waar Ed Politiek en Gerrit van Cotthem plaats hadden genomen om de entreegelden van de diverse bezoekers in ontvangst te nemen. Zij monsterden mij en vroegen naar mijn leeftijd. Dapper maar waarschijnlijk zeer timide antwoordde ik dat ik zestien was,\u00a0 de minimum leeftijd om tot Top ’66 toegelaten te worden. Natuurlijk werd ik niet geloofd en de gang richting Marktplein voelde als de gang naar Canossa. Voorlopig moest ik het weer doen met schoolfeestjes met de plaatselijke en regionale bands.<\/p>\n Twee maanden later…<\/p>\n Hitweek kondigde het groots aan. De groep Them komt naar Apeldoorn, met in het voorprogramma o.a. Golden Earrings. Later bleek dat de groep Them niet meer bestond en alleen Van Morrison naar Nederland was gekomen. Gelukkig waren de kaartjes verkrijgbaar bij de bekende voorverkoopadressen en op een zondagmiddag toog ik op de fiets naar de Eurobeurs met het kaartje in de weer zwetende rechterhand. Op vijf meter van het podium zag ik eerst de Golden Earrings, met toen nog de blonde zanger Frans Krassenburg en even later stond daar de Ierse roodharige zanger met niet eens echt lang haar , begeleid door de Blizzards: Eelco Gelling-sologitaar, Willy Middel-basgitaar, Herman Brood, ja die…orgel en piano en Hans Waterman-drums. Luister\u00a0hier\u00a0(van_morrison_gloria2<\/a>) naar een opname van Van Morisson tijdens zijn optreden. Mijn wraak op de heren van de kassa was zoet en met een glimlach op het gezicht verliet ik net als duizend andere aanwezigen de Eurobeurs……..<\/p>\n Gert Kozijn, 14 maart 2008<\/p>\n Lees hier onder het uitgebreide verhaal over dit concert van Bert Jansen uit zijn boek “Nozzung but\u00a0ze bloes”.<\/p>\n Elvis Presley\u00a0– Promised Land <\/a> Hans Kussy verstrekte ons de volgende ( bewerkte) informatie:<\/p>\n ’n Andere gedenkwaardige plek uit die tijd ( beginjaren zestig, redactie<\/em> ): Toon de Graaf van stomerij\/wasserij De Pauw aan de Brinklaan, nu gevestigd op de Asselsestraat had de ruimte boven de wasserij verbouwd en omgetoverd tot ontmoetings-\/dansgelegenheid waar The Fireballs huisorkest waren en ook de Goldstar Brothers een oefenruimte vonden en vaak optraden. Nog ver voordat gelegenheden als “De Groene Fles” en de Manege, etc. gecre\u00eberd waren. Bryan Adams – Summer of 69 – Live in Lisbon<\/a><\/p>\n ________________________________________________________________________________________________________________________<\/span><\/strong><\/p>\n Van 1967 tot 1970 ging ik regelmatig uit in de Manege. Kan me herinneren een groep Arend Schreuder Rod Stewart – Ruby Tuesday <\/a><\/p>\n _________________________________________________________________________________________________________________________<\/span><\/strong><\/p>\n Ik woonde in die stad, die wij als inwoners destijds\u00a0in onze enorme bescheidenheid\u00a0nog altijd ‘dorp ‘ noemden, ( terwijl volgens een vernieuwde wetgeving\u00a0uit 1858 Apeldoorn zich al een eeuw lang ‘stad’ zou mogen noemen), van mijn tweede tot mijn veertiende jaar, dus van 1949 tot september 1961. Dat is niet helemaal correct, van sept. 1960 tot juni 1961 zat ik op een internaat in Amsterdam en kwam terug in Apeldoorn met een plat Amsterdams accent.<\/span><\/p>\n \u00a0<\/span><\/p>\n De eerste zeven jaar woonde ik op de Koningstraat, dus op het Loo en speelde daar met de andere buurtkinderen in de Paleiselijke tuinen. Leerde daar uiteindelijk de gehele Koninklijke familie kennen.<\/span><\/p>\n \u00a0<\/span><\/p>\n Maar waar het jullie om begonnen is, is natuurlijk de start en ontwikkeling van mijn muzikale carri\u00e8re.<\/span><\/p>\n Welnu, vanaf mijn achtste zat ik op de muziekschool van Dick Kars, instrument accordeon, ik ruik nog de geur van al die prachtige instrumenten die aan de voorkant van\u00a0zijn leszaal in de winkel stonden.<\/span><\/p>\n Ik had les op zaterdagmiddag, studeerde elke dag, mimimaal twee uren, soms wel vijf uren in het weekend en belandde uiteindelijk in zijn accordeonorkest ‘Crescendo.’<\/span><\/p>\n Dat orkest werd elk jaar Nederlands kampioen, ikzelf zat nog op de derde rij, maar was stellig van plan het ooit tot de eerste partij te gaan schoppen.<\/span><\/p>\n Dick Kars was een ontzettend fijn mens. Een heerlijke leraar en een geweldig leuke dirigent, altijd zonder dirigeerstok. Toen, in 1960,\u00a0werd mijn zus ernstig ziek,\u00a0belandde bijna een jaar in het ziekenhuis en ging ik naar een internaat in Amsterdam, alwaar ik voor het eerst een piano aanraakte. Maar de basis was gelegd bij Dick, daar op de Arnhemseweg 55. Dat blijft voor mij voor altijd onvergetelijk. Ik heb daar genoten van werkelijk elke les, ging daar met ongekend plezier naar toe, met mijn accordeon in een houten bakje achterop mijn fiets.<\/span><\/p>\n \u00a0<\/span><\/p>\n Mijn ouders verhuisden naar\u00a0het dorpje Heelsum in de buurt van Arnhem,\u00a0ik ging naar de middelbare school in Arnhem en speelde nog accordeon tot ongeveer mijn 19e.<\/span><\/p>\n Nog altijd bloedfanatiek, studeren en nog eens studeren. Deed er intussen al wel piano bij.<\/span><\/p>\n \u00a0<\/span><\/p>\n Ergens rond 1966\u00a0kreeg ik een aanbieding van de Arnhemse popgroep ‘Les Copains’ om daar organist te worden, op zo’n elektrisch Farfisa-orgeltje.<\/span><\/p>\n Na een half jaar stug repeteren was ons eerste openbare optreden in…juist, in Apeldoorn. En sl\u00e9cht, dat ik speelde! Ik stond stijf van de zenuwen.<\/span><\/p>\n Stukken van o.a.\u00a0Steve Winwood, The Animals, Them ( Van Morrison)\u00a0en dat soort repertoire. Ik moest werkelijk\u00a0enorm wennen aan een vijfmansbandje.<\/span><\/p>\n Maar als je echt wilt, leer je snel. En ik wilde echt.<\/span><\/p>\n \u00a0<\/span><\/p>\n In 1969 kreeg ik een anbieding van de Arnhemse popgroep ‘Moan’, om Herman Brood als toetsenist op te volgen. In \u00e9\u00e9n week leerde ik het hele repertoire uit mijn hoofd.<\/span><\/p>\n De Moan had drie identiteiten.Voor de pauze popgroep met veel underground-muziek, na de pauze Rock and Roll, compleet met brillantine en vetkuiven en dan onder de naam Long Tall Ernie and the Shakers. En in de studio maakten we nog smartlappen onder de naam ‘Het Spijkerkwartet.’\u00a0 Ergens op internet staat dat\u00a0ik met ruzie uit de band zou zijn\u00a0gezet. Niets is minder waar. Met pijn in mijn hart vertrok ik om mijn lerarenopleiding Frans af te maken en ben tot op de dag vandaag nog altijd innig bevriend met de ouwe jongens van Moan. Helaas is Arnie Treffers, Ernie dus, jong gestorven.<\/span><\/p>\n \u00a0<\/span><\/p>\n In 1971 wilde ik mijn eigen band beginnen, met piano als centraal instrument. Ik was al diverse keren in de band van mijn 8 jaar oudere vriend Rob Hoeke ingevallen, bij blessure of ziekte en had de smaak van blues en boogie woogie geheel te pakken. Deed mee aan het Loosdrecht jazzconcours in augustus, enfin de rest moge bekend zijn. Zie mijn website. Heb in totaal plm. 25 albums uitgebracht, naar schatting een kwart miljoen platen verkocht, driemaal goud, tweemaal platina.<\/span><\/p>\n \u00a0<\/span><\/p>\n Op latere leeftijd ging ik , na vijf jaar priv\u00e9lessen piano, alsnog naar het conservatorium, rondde dat in 1990 af op het Sweelinck te Amsterdam en voelde me toen pas een complete pianist. Alhoewel ik nog elke dag besef hoeveel er nog te leren valt. En dus nog \u00e9lke dag studeer, in werkelijk alle denkbare\u00a0stijlen.<\/span><\/p>\n Verdiep me ook nog dagelijks in muziektheorieboeken.<\/span><\/p>\n \u00a0<\/span><\/p>\n Na mijn mediastop in 1989 ( ik kon niet\u00a0langer tegen al die aandacht voor mijn priv\u00e9-leven ) ben ik wel altijd blijven spelen en vooral me bezig gaan houden met componeren. Dus bladmuziek schrijven.<\/span><\/p>\n Filmmuziek, muziek voor documentaires en reclamespotjes, maar ook bladmuziek voor zowel boogie woogie-pianisten alsook romantische werkjes voor\u00a0klassiek geschoolde goede amateur-pianisten.<\/span><\/p>\n \u00a0<\/span><\/p>\n Met enige (on)regelmaat speel ik nog altijd\u00a0in Apeldoorn. Vaak in Hotel Caf\u00e9 De Paris, dat zo’n beetje mijn tweede huis is. Ik blijf er ook altijd slapen.<\/span><\/p>\n Dat spelen doe ik daar meestal alleen, met zo’n mooie grote vleugel heb je je bandleden niet nodig.<\/span><\/p>\n Graag zou ik overigens wel weer eens in de open lucht willen spelen, ik bedoel dus op ‘Jazz in the Woods’ en dan natuurlijk w\u00e9l met mijn hele vijfmansband.<\/span><\/p>\n \u00a0<\/span><\/p>\n Maar hoe je het ook wendt of keert: alles is begonnen bij Dick Kars, mijn allereerste grote inspirator.<\/span><\/p>\n Onvergetelijke jongen, veel te vroeg gestorven.<\/span><\/p>\n \u00a0<\/span><\/p>\n Het is overigens niet ondenkbaar dat ik op mijn oude dag ooit nog eens terugkeer naar Apeldoorn.<\/span><\/p>\n Maar voorlopig houd ik het nog even bij Amstelveen\/Amsterdam. Zit hier intussen al zo’n jaar of 28.<\/span><\/p>\n \u00a0<\/span><\/p>\n Vriendelijke groet,<\/span><\/p>\n Jaap Dekker.<\/span><\/p>\n 11 augustus 2009 ______________________________________________________________________________<\/span><\/strong><\/p>\n De Olifant.<\/span><\/p>\n \u00a0<\/span><\/p>\n Iemand mailde ons de volgende herinnering, het gaat over het ontstaan van de naam \u201cden Olifant\u201d, het bekende in 1974 opgerichte caf\u00e9 van de helaas overleden Hans van Rijswijk. <\/span><\/p>\n \u00a0<\/span><\/p>\n In 1973 had hij een discotheek in de Marktstraatgenaamd de Mot, op een avond laat zat hij daar wat te praten met goede vrienden en hij vertelde dat hij een nieuwe tent ging openen aan de Kapelstraat, een soort bruincaf\u00e9\/een tapperij. Hij zocht nog een mooie naam. Na discotheek de Tor, die hij op poten zette, en op dat ogenblik dus de Mot, dacht hij zelf aan de naam de Mug. <\/span><\/p>\n \u00a0<\/span><\/p>\n Zijn vrienden vonden het niet zo\u2019n goed idee en probeerden het Hans uit zijn hoofd te praten. Er werd nog wat gedronken en gelachen (je weet hoe dat gaat) tot iemand zei, waarom maak je van De Mug niet De Olifant. Naar het bekende gezegde …; van een mug een olifant maken …. Zo zou de naam zijn ontstaan van deze zeer geslaagde horecaonderneming, die Hans van Rijswijk meer dan 25 jaar runde .<\/span><\/p>\n We vonden het een mooi verhaal, misschienkan iemand ons vertellen of het echt zo is gegaan en als de Mug al heeft bestaan waar stond ie dan wel.<\/span><\/p>\n \u00a0<\/span><\/p>\n Redactie Waterloo Station ______________________________________________________________________________<\/span><\/strong><\/p>\n Hieronder de herinneringen van Erna van Laar.<\/p>\n Ik heb tot 1971 in Apeldoorn (Ugchelen) gewoond en ontzettend veel plezier gehad in de jaren zestig\/begin zeventig in het uitgaansleven van Apeldoorn. Ik kwam toevallig op jullie website terecht en vond de kennismaking geweldig, top zoals jullie de jaren hebben vastgelegd. En natuurlijk kwam ik in De Tor, met name in 1969 en 1970, soms wel 3 tot 4 keer per week en ook in alle andere gelegenheden en natuurlijk eerst in 1964-1965 naar Dansschool Biezeman op de zondagavonden. \u00a0Daarnaast gingen we vaak uit in Deventer naar de zaak van Tjalling Tjalkens en naar Tuf-Tuf in Zwolle.<\/p>\n Omdat ik bevriend was met Peggy Scheltens kwam ik regelmatig in aanraking met\u00a0The Black Moodies<\/a>, waar ik nog een paar leuke foto\u2019s en artikelen van heb, maar die zag ik ook op jullie website. Daarnaast kende ik Wim van Diggele van\u00a0The Relaxers <\/a>en omdat hiervan nog weinig op jullie website staat heb ik 3 artikelen ingescand uit een oud vergeeld en uit elkaar vallend plakboek uit de jaren 1965-1966. Misschien kun je er wat mee.<\/p>\n Van\u00a0The Relaxers <\/a>was ik een fan omdat ik Wim kende en via hem voor het eerst in aanraking ben gekomen met Jazz. Kreeg van hem mijn eerste single van Miles Davis. De band trad ook op in de Manege en daar ging ik dan naar toe. Verder kan ik er helaas niet zo veel over vertellen, het is erg lang geleden al word door jullie website het geheugen wel weer wat opgefrist :-). Ik was ook een echte fan van\u00a0The Black Moody’s <\/a>die ook regelmatig aan het oefenen waren bij de familie Scheltens thuis en bij Willy die langs het spoor woonde. Ik vond het prachtig dit mee te maken al was ik toen nog maar een guppy van 16\/17 jaar.<\/p>\n Wat me ook erg is bijgebleven is het optreden van Greenfield en Cook die hun single Only Lies voor het eerst uitprobeerden in discotheek De Tor en natuurlijk dat ik met\u00a0Rink Groeneveld\u00a0heb gedanst, dit zal in 1968 zijn geweest. Karel Kinds sloot altijd de avond af met een liedje van Rudi Carell die zijn hondje nog even uitlaat voordat hij gaat slapen. Tja, dat zijn van die dingen die je altijd te binnen schieten als je de muziek weer hoort. Goede herinneringen dus.<\/p>\n Veel succes met jullie website.<\/p>\n Hartelijke groet,<\/p>\n Erna Electric Light Orechestra – Rockaria! (audio)<\/a><\/p>\n Van de LP\/CD A New World Record uit 1976<\/p>\n _________________________________________________________________________________________________________________________<\/span><\/strong><\/p>\n _____________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n In de periode 2009-2011 schreef onze redactie diverse artikelen over de muziek en het uitgaan in Apeldoorn in de 60er jaren. Ze verschenen eerder in het tijdschrift Oud Apeldoorn. Deze gaat over Rietzangerweg Indo Rock.<\/p>\n
\nZwolle, december 2007<\/p>\n![\"\"](\"https:\/\/waterloostation.nl\/wp-content\/black-moodies-300x219.jpg\")
<\/a>
\n___________________________________________________________________________________________________________________<\/strong><\/span><\/p>\n
\n<\/span>Al met al zal ik de site regelmatig bezoeken en bewaar dierbare herinneringen aan deze tijd en als ik zo wat foto’s terugzie dan komen er mij wel wat gezichten bekend voor maar namen weet ik zo niet meer.
\n<\/span><\/p>\n
\ndecember 2007
\n___________________________________________________________________________________________________________________
\n<\/span><\/p>\n![\"\"](\"https:\/\/waterloostation.nl\/wp-content\/steneker-1-266x300.jpg\")
<\/a> \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0\u00a0 ![\"\"](\"https:\/\/waterloostation.nl\/wp-content\/minerva-1-255x300.jpg\")
<\/a>
\n__________________________________________________________________________________________________________________________<\/strong><\/span>
\n<\/span><\/p>\n![\"jerry_jones_electric_sitar\"](\"https:\/\/waterloostation.nl\/wp-content\/jerry_jones_electric_sitar-150x94.jpg\")
<\/a>
\n____________________________________________________________________________________________________________________<\/span><\/a><\/span><\/p>\n
\nTom: \u2018Wat zouden jullie ervan vinden als we twee blazers toevoegen aan ons repertoire?’
\nHet klonk mij als perfecte, bijna Hemelse Blues in de oren. Tom kende een docent aan \u2018t Zwols conservatorium, met wie hij regelmatig filosofeerde over de toekomst van de Blues. Twee bijna afgestudeerde tenor- en altsaxofoonhelden zouden Bunker prima kunnen bijstaan in hun jongensdroom; de beste Bluesband ter wereld worden.
\nApeldoorn, Zwolle… Het moest ergens beginnen. Tenslotte was Eelco Gelling ook gewoon in Zwartsluis geboren. Vanaf dat moment repeteerde ik iedere avond, fanatieker dan ooit, mijn rifs. En ja hoor, daar stonden we oog in oog met twee conservatoriumblazers. Bloednerveus plugde ik in. \u2018Laten we beginnen met een slowblues,’zei ik. \u2018In E?’ riep Tom Schepp terwijl hij geroutineerd z’n mondharmonicakoffer opende. Onze bassist, Gert Kozijn, knikte.
\nSweet little angel, tingelde mooi zacht en toch krachtig door onze kale oefenruimte. Ieder moment verwachtte ik een professioneel hartverscheurende blaaspartij. Van uit m’n ooghoeken zag ik ze staan.
\nVloekend sprong drummer Eddie van z’n krukje. \u2018John en jij ook Tom… Wat is dit voor bullshit?!’ Een pijnlijke stilte.
\n\u2018Waarom spelen jullie niet?’ vroeg ik. De tenorsaxofonist frunnikte aan z’n donkerblauwe colbertjasje. \u2018Jullie spelen mooi, diep uit het hart…’
\n\u2018En jullie, en jullie?!’ Eddie liep paars aan. \u2018Heb jij die sukkels hierheen gehaald, John?’ ADHD moest nog uitgevonden worden. \u2018En jij ook, Tom Schepp!’ Buiten verontschuldigde ik me voor het gedrag van onze drummer. Tom Schepp, de mondharmonicavirtuoos, tikte op mijn schouder. \u2018John,’ zei hij, \u2018ik was vergeten dat die lui alleen van papier konden spelen…’<\/p>\n
\n4 februari 2008<\/p>\n![\"lesbaroques1.jpg\"](\"https:\/\/waterloostation.nl\/wp-content\/lesbaroques1.thumbnail.jpg\")
<\/a> ![\"les-baroques.jpg\"](\"https:\/\/waterloostation.nl\/wp-content\/les-baroques.thumbnail.jpg\")
<\/a><\/p>\n
\ndie echt veel trekken had van de Beatles en Rolling Stones qua
\ngeluid, kleding, haar etc waren “Les Baroques” (Frank Muijser)uit
\nBaarn. Geweldig!In het ISSA gebouw in Marialust was het dan op
\nzaterdagavond absoluut feest. Ik kwam daar voor het eerst in contact
\nmet die muziek. De gemiddelde leeftijd was daar 16\/17 jaar. Ik was 14
\njaar ofzo en keek m’n ogen uit. Ik zie ze nog staan. Nog steeds onder
\nde indruk van die sologitarist die The Shadows & The Beatles gewoon
\nnaspeelde! Als de Brandweer kwam controleren werd eerst de helft van
\nhet publiek door een zijdeur het bos ingestuurd, want er waren veel
\nte veel mensen in het houten gebouwtje. Echt geweldig! Later hebben
\nwe met The Bats nog regelmatig met ze samengespeeld, gedronken en
\ngelachen.
\nDaar is mijn hobby geboren…<\/p>\n![\"\"](\"https:\/\/waterloostation.nl\/wp-content\/BertJansen1-001-150x109.jpg\" "\\"BertJansen1")
<\/a> ![\"\"](\"https:\/\/waterloostation.nl\/wp-content\/BertJansen2-001-150x109.jpg\" "\\"BertJansen2")
<\/a> ![\"\"](\"https:\/\/waterloostation.nl\/wp-content\/BertJansen3-001-150x113.jpg\" "\\"BertJansen3")
<\/a>
\n__________________________________________________________________________________________________________________________<\/strong><\/span><\/p>\n
\n__________________________________________________________________________________________________________________________<\/strong><\/span><\/p>\n
\n_________________________________________________________________________________________________________________________<\/span><\/strong><\/p>\n
\nDe Checkmates o.i.d. <\/span>Entree was f 2,50 en na 11.45 gratis. Op vrijdag altijd gratis. <\/span>In de hal achter een tafeltje met geldkassa zat een oudere heer met bril en grijs haar. <\/span>Ik meen dat de zaak op zaterdag tot 2 uur en op zondag tot 12 uur open was. <\/span>Zaterdag erg druk, gezellig, maar zondag was het al vroeg weer stil.<\/span>Toch een leuke herinnering.<\/span><\/p>\n
\n10 november 2008<\/span><\/p>\n![\"\"](\"https:\/\/waterloostation.nl\/wp-content\/hammond-150x99.jpg\" "\\"hammond\\"")
<\/a>
\n____________________________________________________________________________________________________________________________________<\/span><\/strong><\/span><\/p>\n![\"\"](\"https:\/\/waterloostation.nl\/wp-content\/kars-bossink-300x237.jpg\")
<\/a>
\n_______________________________________________________________________________________________<\/span><\/strong><\/h3>\nOnderstaand een interessante reactie en herinneringen van Jaap Dekker die zijn opleiding bij Dick Kars in Apeldoorn had.<\/span><\/em><\/span><\/h3>\n
![\"farfisa-1-small\"](\"https:\/\/waterloostation.nl\/wp-content\/farfisa-1-small-150x99.jpg\")
<\/a><\/p>\n
\n__________________________________________________________________________________
\n<\/strong><\/span><\/span>The Walker Brothers – Love Minus Zero<\/a><\/p>\n
\n________________________________________________________<\/span><\/strong><\/span><\/p>\n
\nBrenda Lee – Heart in Hand<\/a><\/p>\n
\n_________________________________________________________________________________________________________________________<\/span><\/strong><\/p>\n![\"Scan_CANON05_0275_001\"](\"https:\/\/waterloostation.nl\/wp-content\/Scan_CANON05_0275_0011-119x150.jpg\")
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 <\/a>![\"Scan_CANON05_0281_001](\"https:\/\/waterloostation.nl\/wp-content\/Scan_CANON05_0281_001-1-78x150.jpg\")
<\/a><\/p>\n
![\"\"](\"https:\/\/waterloostation.nl\/wp-content\/Scan_0002-300x212.jpg\")
<\/a>![\"\"](\"..\/wp-content\/fans-1-150x93.jpg\" "\\"fans")
<\/a><\/p>\n