Waterloo Station

Herinneringen


 

Hier komen herinneringen te staan die men heeft aan Waterloo Station, aan een band of aan een ander bijzonder moment van die tijd. Wil je je eigen herinneringen hier hebben staan stuur deze dan aan info@waterloostation.nl.

Herinnering aan een mooie tijd.

Ik ben van januari 1973 t/m 1 januari 1975 betrokken geweest bij Waterloo Station. Eerst als bezoeker en later als medewerker. Voor mijn gevoel was ik er op het laatst bijna dag en nacht. Er gingen van onze school, de Jachtlaan MAVO, regelmatig leerlingen hierheen voor de disco’s van Gerbrand de Vries en voor de bands. Die wisselden elkaar regelmatig af. Bekende bands die hier op traden waren o.a. Flavium, Crying Wood, Railway. Van het 5 jarig jubileumconcert van Flavium op 1 juni 1974 heb ik bandopnames gemaakt. Ook liep ik er regelmatig met een fototoestel rond zoals te zien is op de fotopagina. Ik heb hier op den duur allerlei werkzaamheden gedaan, inkoop, kassa, bardiensten en noem maar op. We hadden daar een leuk groepje mensen waarvan ik me de volgende namen nog herinner: Gerbrand de Vries, Frank Prins, Wout van Buren, Tom Fransz, Rob Elich, Geert Vermeulen en nog veel meer medewerkers. Natuurlijk waren er ook mindere momenten en dat heeft soms diepe wonden geslagen in de relaties onderling.

Maar goed, mijn herinneringen zijn over het algemeen positief. Ik heb hier de ‘echte’ muziek leren kennen, ging regelmatig schaken, veel tafeltennissen (met René Abeleven o.a.), heb hier mijn eerste grote liefde ontmoet (Bea Witzel), ons eerste plaatje was Crocodile Rock van Elton John. In de loop van 1974 liepen de bezoekersaantallen terug (was een landelijk beeld). Ook waren er problemen met groepen jongeren die vanuit andere plaatsen naar Apeldoorn kwamen en daar voor problemen zorgden. Ik weet nog dat we boven uit het raam gingen kijken of ze er aan kwamen. We werden dan opgebeld door een andere jeugdsoos om ons in te seinen. Zo konden we de deur gesloten houden. De laatste groep die in Waterloo Station heeft opgetreden is Crying Wood (ex. Geebros) en wel op 2 november 1974.
De dag ervoor trad Flavium nog op.

Al met al was het uit met de pret. Er werd er nog een poging gedaan om de boel te redden zo blijkt uit diverse notulen die ik nog heb. Maar dat was te laat. De stichting werd per 1 januari 1975 opgeheven. Wel werd er nog een nieuwe stichting opgericht die Stichting Cluster heette. Er werd nog een pandje aangekocht bij het kanaal om hier nog weer wat te beginnen. Dat liep echter ook op niets uit. Het gebouw Waterloo Station werd afgebroken om plaats te maken voor nieuwbouw. Van deze afbraak staan de nodige foto’s op de fotopagina. Ik heb heel lang het naambord van Waterloo Station nog in bezit gehad. Helaas is dat bij een verhuizing van 19 jaar geleden verdwenen.

Ludwin Wieringa
Zwolle, december 2007

________________________________________________________________________________________________________________________

Bolland & Bolland – Summer Of ’71 (1972)

________________________________________________________________________________________________________________________

Hoi Ludwin en Gert,

Allereerst proficiat met de mooie site over Waterloo Station. Door Gert (die een neef van mij is) ben ik op de hoogte gebracht dat deze site in december op het net zou worden geplaatst. In de zeventiger jaren was ik daar regelmatig bezoeker in de weekeinden van Waterloo Station. Wat mij altijd is bijgebleven was de leuke ongedwongen sfeer die daar heerste en volgens mij werd er ook geen alcohol getapt( al kan ik dat laatste mis hebben) Wat mij vooral bijstaat zijn de optredens van zowel Flavium als Lava welke veel Rory Gallagher covers speelden. Ook de kerst 1973 staat mij heel goed bij want ik heb toen geloof ik 48 uur niet geslapen. Volgens mij heb ik ook nog eens een oud en nieuw daar meegemaakt of dat hij toen ’s nachts openging. Een optreden van Moan staat mij ook bij (zij hadden na de pauze een act waar ze later beroemd mee werden nl Long Tall Ernie en the Shakers) Ik heb ze daar later nog eens over gesproken in mijn diensttijd in Duitsland alwaar ze toen optraden Ik kwam eigenlijk bij WS verzeild door Gerbrand die bij mij in de flat woonde en op zondagmiddag vaak platen draaide waar vaak 1 groep centraal stond (Yes, CSNY etc).
Al met al zal ik de site regelmatig bezoeken en bewaar dierbare herinneringen aan deze tijd en als ik zo wat foto’s terugzie dan komen er mij wel wat gezichten bekend voor maar namen weet ik zo niet meer.

groetjes Ruud de Jonge
december 2007
__________________________________________________________________________________________________________________________

Dave Berry – If you wait for love

__________________________________________________________________________________________________________________________

jerry_jones_electric_sitar
____________________________________________________________________________________________________________________

Blues in Apeldoorn.

Bunker, zomer 1973. Onder aanvoering van mondharmonicavirtuoos Tom Schepp stampten we in no time een avondvullend programma uit de grond. Blues, boogie, rock, en een voorzichtige flirt richting jazz.
Tom: ‘Wat zouden jullie ervan vinden als we twee blazers toevoegen aan ons repertoire?’
Het klonk mij als perfecte, bijna Hemelse Blues in de oren. Tom kende een docent aan ‘t Zwols conservatorium, met wie hij regelmatig filosofeerde over de toekomst van de Blues. Twee bijna afgestudeerde tenor- en altsaxofoonhelden zouden Bunker prima kunnen bijstaan in hun jongensdroom; de beste Bluesband ter wereld worden.
Apeldoorn, Zwolle… Het moest ergens beginnen. Tenslotte was Eelco Gelling ook gewoon in Zwartsluis geboren. Vanaf dat moment repeteerde ik iedere avond, fanatieker dan ooit, mijn rifs. En ja hoor, daar stonden we oog in oog met twee conservatoriumblazers. Bloednerveus plugde ik in. ‘Laten we beginnen met een slowblues,’zei ik. ‘In E?’ riep Tom Schepp terwijl hij geroutineerd z’n mondharmonicakoffer opende. Onze bassist, Gert Kozijn, knikte.
Sweet little angel, tingelde mooi zacht en toch krachtig door onze kale oefenruimte. Ieder moment verwachtte ik een professioneel hartverscheurende blaaspartij. Van uit m’n ooghoeken zag ik ze staan.
Vloekend sprong drummer Eddie van z’n krukje. ‘John en jij ook Tom… Wat is dit voor bullshit?!’ Een pijnlijke stilte.
‘Waarom spelen jullie niet?’ vroeg ik. De tenorsaxofonist frunnikte aan z’n donkerblauwe colbertjasje. ‘Jullie spelen mooi, diep uit het hart…’
‘En jullie, en jullie?!’ Eddie liep paars aan. ‘Heb jij die sukkels hierheen gehaald, John?’ ADHD moest nog uitgevonden worden. ‘En jij ook, Tom Schepp!’ Buiten verontschuldigde ik me voor het gedrag van onze drummer. Tom Schepp, de mondharmonicavirtuoos, tikte op mijn schouder. ‘John,’ zei hij, ‘ik was vergeten dat die lui alleen van papier konden spelen…’

John Oldenhof
4 februari 2008

__________________________________________________________________________________________________________________________

Billy Joe Royal – I Knew You When

__________________________________________________________________________________________________________________________

Les Baroques/ISSA

lesbaroques1.jpg les-baroques.jpg

De eerste echte “popgroep” in Apeldoorn,
die echt veel trekken had van de Beatles en Rolling Stones qua
geluid, kleding, haar etc waren “Les Baroques” (Frank Muijser)uit
Baarn. Geweldig!In het ISSA gebouw in Marialust was het dan op
zaterdagavond absoluut feest. Ik kwam daar voor het eerst in contact
met die muziek. De gemiddelde leeftijd was daar 16/17 jaar. Ik was 14
jaar ofzo en keek m’n ogen uit. Ik zie ze nog staan. Nog steeds onder
de indruk van die sologitarist die The Shadows & The Beatles gewoon
naspeelde! Als de Brandweer kwam controleren werd eerst de helft van
het publiek door een zijdeur het bos ingestuurd, want er waren veel
te veel mensen in het houten gebouwtje. Echt geweldig! Later hebben
we met The Bats nog regelmatig met ze samengespeeld, gedronken en
gelachen.
Daar is mijn hobby geboren…

Ruud Wegman, 13 maart 2008

_________________________________________________________________________________________________________________________

Bob and Marcia – Young, Gifted and Black

_________________________________________________________________________________________________________________________

Top ’66

Voorjaar1967. Op een zondagmiddag tegen twee uur loop ik stoer de trap op van de Poort van Kleef. Veertien jaar oud, de kleinste van klas 2a van de Kinsbergen-Ulo, de groeispurt naar de 1.88 moest nog komen. In de krant was een optreden van The Outsiders aangekondigd. Met een knaak vastgeklemd in de zwetende rechterhand en met kloppend hart kwam ik bij het tafeltje in de hal waar Ed Politiek en Gerrit van Cotthem plaats hadden genomen om de entreegelden van de diverse bezoekers in ontvangst te nemen. Zij monsterden mij en vroegen naar mijn leeftijd. Dapper maar waarschijnlijk zeer timide antwoordde ik dat ik zestien was,  de minimum leeftijd om tot Top ’66 toegelaten te worden. Natuurlijk werd ik niet geloofd en de gang richting Marktplein voelde als de gang naar Canossa. Voorlopig moest ik het weer doen met schoolfeestjes met de plaatselijke en regionale bands.

Twee maanden later…

Hitweek kondigde het groots aan. De groep Them komt naar Apeldoorn, met in het voorprogramma o.a. Golden Earrings. Later bleek dat de groep Them niet meer bestond en alleen Van Morrison naar Nederland was gekomen. Gelukkig waren de kaartjes verkrijgbaar bij de bekende voorverkoopadressen en op een zondagmiddag toog ik op de fiets naar de Eurobeurs met het kaartje in de weer zwetende rechterhand. Op vijf meter van het podium zag ik eerst de Golden Earrings, met toen nog de blonde zanger Frans Krassenburg en even later stond daar de Ierse roodharige zanger met niet eens echt lang haar , begeleid door de Blizzards: Eelco Gelling-sologitaar, Willy Middel-basgitaar, Herman Brood, ja die…orgel en piano en Hans Waterman-drums. Luister hier (van_morrison_gloria2) naar een opname van Van Morisson tijdens zijn optreden. Mijn wraak op de heren van de kassa was zoet en met een glimlach op het gezicht verliet ik net als duizend andere aanwezigen de Eurobeurs……..

Gert Kozijn, 14 maart 2008

Lees hier onder het uitgebreide verhaal over dit concert van Bert Jansen uit zijn boek “Nozzung but ze bloes”.


__________________________________________________________________________________________________________________________

Elvis Presley – Promised Land
__________________________________________________________________________________________________________________________

Hans Kussy verstrekte ons de volgende ( bewerkte) informatie:

’n Andere gedenkwaardige plek uit die tijd ( beginjaren zestig, redactie ): Toon de Graaf van stomerij/wasserij De Pauw aan de Brinklaan, nu gevestigd op de Asselsestraat had de ruimte boven de wasserij verbouwd en omgetoverd tot ontmoetings-/dansgelegenheid waar The Fireballs huisorkest waren en ook de Goldstar Brothers een oefenruimte vonden en vaak optraden. Nog ver voordat gelegenheden als “De Groene Fles” en de Manege, etc. gecreëerd waren.
_________________________________________________________________________________________________________________________

Bryan Adams – Summer of 69 – Live in Lisbon

________________________________________________________________________________________________________________________

Van 1967 tot 1970 ging ik regelmatig uit in de Manege. Kan me herinneren een groep
De Checkmates o.i.d.
Entree was f 2,50 en na 11.45 gratis. Op vrijdag altijd gratis. In de hal achter een tafeltje met geldkassa zat een oudere heer met bril en grijs haar. Ik meen dat de zaak op zaterdag tot 2 uur en op zondag tot 12 uur open was. Zaterdag erg druk, gezellig, maar zondag was het al vroeg weer stil.Toch een leuke herinnering.

Arend Schreuder
10 november 2008


____________________________________________________________________________________________________________________________________

Rod Stewart – Ruby Tuesday

_________________________________________________________________________________________________________________________

Onderstaand een interessante reactie en herinneringen van Jaap Dekker die zijn opleiding bij Dick Kars in Apeldoorn had.

Ik woonde in die stad, die wij als inwoners destijds in onze enorme bescheidenheid nog altijd ‘dorp ‘ noemden, ( terwijl volgens een vernieuwde wetgeving uit 1858 Apeldoorn zich al een eeuw lang ‘stad’ zou mogen noemen), van mijn tweede tot mijn veertiende jaar, dus van 1949 tot september 1961. Dat is niet helemaal correct, van sept. 1960 tot juni 1961 zat ik op een internaat in Amsterdam en kwam terug in Apeldoorn met een plat Amsterdams accent.

 

De eerste zeven jaar woonde ik op de Koningstraat, dus op het Loo en speelde daar met de andere buurtkinderen in de Paleiselijke tuinen. Leerde daar uiteindelijk de gehele Koninklijke familie kennen.

 

Maar waar het jullie om begonnen is, is natuurlijk de start en ontwikkeling van mijn muzikale carrière.

Welnu, vanaf mijn achtste zat ik op de muziekschool van Dick Kars, instrument accordeon, ik ruik nog de geur van al die prachtige instrumenten die aan de voorkant van zijn leszaal in de winkel stonden.

Ik had les op zaterdagmiddag, studeerde elke dag, mimimaal twee uren, soms wel vijf uren in het weekend en belandde uiteindelijk in zijn accordeonorkest ‘Crescendo.’

Dat orkest werd elk jaar Nederlands kampioen, ikzelf zat nog op de derde rij, maar was stellig van plan het ooit tot de eerste partij te gaan schoppen.

Dick Kars was een ontzettend fijn mens. Een heerlijke leraar en een geweldig leuke dirigent, altijd zonder dirigeerstok. Toen, in 1960, werd mijn zus ernstig ziek, belandde bijna een jaar in het ziekenhuis en ging ik naar een internaat in Amsterdam, alwaar ik voor het eerst een piano aanraakte. Maar de basis was gelegd bij Dick, daar op de Arnhemseweg 55. Dat blijft voor mij voor altijd onvergetelijk. Ik heb daar genoten van werkelijk elke les, ging daar met ongekend plezier naar toe, met mijn accordeon in een houten bakje achterop mijn fiets.

 

Mijn ouders verhuisden naar het dorpje Heelsum in de buurt van Arnhem, ik ging naar de middelbare school in Arnhem en speelde nog accordeon tot ongeveer mijn 19e.

Nog altijd bloedfanatiek, studeren en nog eens studeren. Deed er intussen al wel piano bij.

 

Ergens rond 1966 kreeg ik een aanbieding van de Arnhemse popgroep ‘Les Copains’ om daar organist te worden, op zo’n elektrisch Farfisa-orgeltje.

farfisa-1-small

Na een half jaar stug repeteren was ons eerste openbare optreden in…juist, in Apeldoorn. En slécht, dat ik speelde! Ik stond stijf van de zenuwen.

Stukken van o.a. Steve Winwood, The Animals, Them ( Van Morrison) en dat soort repertoire. Ik moest werkelijk enorm wennen aan een vijfmansbandje.

Maar als je echt wilt, leer je snel. En ik wilde echt.

 

In 1969 kreeg ik een anbieding van de Arnhemse popgroep ‘Moan’, om Herman Brood als toetsenist op te volgen. In één week leerde ik het hele repertoire uit mijn hoofd.

De Moan had drie identiteiten.Voor de pauze popgroep met veel underground-muziek, na de pauze Rock and Roll, compleet met brillantine en vetkuiven en dan onder de naam Long Tall Ernie and the Shakers. En in de studio maakten we nog smartlappen onder de naam ‘Het Spijkerkwartet.’  Ergens op internet staat dat ik met ruzie uit de band zou zijn gezet. Niets is minder waar. Met pijn in mijn hart vertrok ik om mijn lerarenopleiding Frans af te maken en ben tot op de dag vandaag nog altijd innig bevriend met de ouwe jongens van Moan. Helaas is Arnie Treffers, Ernie dus, jong gestorven.

 

In 1971 wilde ik mijn eigen band beginnen, met piano als centraal instrument. Ik was al diverse keren in de band van mijn 8 jaar oudere vriend Rob Hoeke ingevallen, bij blessure of ziekte en had de smaak van blues en boogie woogie geheel te pakken. Deed mee aan het Loosdrecht jazzconcours in augustus, enfin de rest moge bekend zijn. Zie mijn website. Heb in totaal plm. 25 albums uitgebracht, naar schatting een kwart miljoen platen verkocht, driemaal goud, tweemaal platina.

 

Op latere leeftijd ging ik , na vijf jaar privélessen piano, alsnog naar het conservatorium, rondde dat in 1990 af op het Sweelinck te Amsterdam en voelde me toen pas een complete pianist. Alhoewel ik nog elke dag besef hoeveel er nog te leren valt. En dus nog élke dag studeer, in werkelijk alle denkbare stijlen.

Verdiep me ook nog dagelijks in muziektheorieboeken.

 

Na mijn mediastop in 1989 ( ik kon niet langer tegen al die aandacht voor mijn privé-leven ) ben ik wel altijd blijven spelen en vooral me bezig gaan houden met componeren. Dus bladmuziek schrijven.

Filmmuziek, muziek voor documentaires en reclamespotjes, maar ook bladmuziek voor zowel boogie woogie-pianisten alsook romantische werkjes voor klassiek geschoolde goede amateur-pianisten.

 

Met enige (on)regelmaat speel ik nog altijd in Apeldoorn. Vaak in Hotel Café De Paris, dat zo’n beetje mijn tweede huis is. Ik blijf er ook altijd slapen.

Dat spelen doe ik daar meestal alleen, met zo’n mooie grote vleugel heb je je bandleden niet nodig.

Graag zou ik overigens wel weer eens in de open lucht willen spelen, ik bedoel dus op ‘Jazz in the Woods’ en dan natuurlijk wél met mijn hele vijfmansband.

 

Maar hoe je het ook wendt of keert: alles is begonnen bij Dick Kars, mijn allereerste grote inspirator.

Onvergetelijke jongen, veel te vroeg gestorven.

 

Het is overigens niet ondenkbaar dat ik op mijn oude dag ooit nog eens terugkeer naar Apeldoorn.

Maar voorlopig houd ik het nog even bij Amstelveen/Amsterdam. Zit hier intussen al zo’n jaar of 28.

 

Vriendelijke groet,

Jaap Dekker.

11 augustus 2009
______________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

The Walker Brothers – Love Minus Zero

___________________________________________________________________________________________________________________

De Olifant.

 

Iemand mailde ons de volgende herinnering, het gaat over het ontstaan van de naam “den Olifant”, het bekende in 1974 opgerichte café van de helaas overleden Hans van Rijswijk.

 

In 1973had hij een discotheek in de Marktstraatgenaamd de Mot, op een avond laat zat hij daar wat te praten met goede vrienden en hij vertelde dat hij een nieuwe tent ging openen aan de Kapelstraat, een soort bruincafé/een tapperij. Hij zocht nog een mooie naam. Na discotheek de Tor, die hij op poten zette, en op dat ogenblik dus de Mot, dacht hij zelf aan de naam de Mug.

 

Zijn vrienden vonden het niet zo’n goed idee en probeerden het Hans uit zijn hoofd te praten. Er werd nog wat gedronken en gelachen (je weet hoe dat gaat) tot iemand zei, waarom maak je van De Mug niet De Olifant. Naar het bekende gezegde …; van een mug een olifant maken …. Zo zou de naam zijn ontstaan van deze zeergeslaagde horecaonderneming, die Hans van Rijswijk meer dan 25 jaar runde .

We vonden het een mooi verhaal, misschienkan iemand ons vertellen of het echt zo is gegaan en als de Mug al heeft bestaan waar stond ie dan wel.

 

Redactie Waterloo Station
_________________________________________________________________________________________________________________________________

Brenda Lee – Heart in Hand

_____________________________________________________________________________________________________________________

Hieronder de herinneringen van Erna van Laar.

Ik heb tot 1971 in Apeldoorn (Ugchelen) gewoond en ontzettend veel plezier gehad in de jaren zestig/begin zeventig in het uitgaansleven van Apeldoorn. Ik kwam toevallig op jullie website terecht en vond de kennismaking geweldig, top zoals jullie de jaren hebben vastgelegd. En natuurlijk kwam ik in De Tor, met name in 1969 en 1970, soms wel 3 tot 4 keer per week en ook in alle andere gelegenheden en natuurlijk eerst in 1964-1965 naar Dansschool Biezeman op de zondagavonden.  Daarnaast gingen we vaak uit in Deventer naar de zaak van Tjalling Tjalkens en naar Tuf-Tuf in Zwolle.

Omdat ik bevriend was met Peggy Scheltens kwam ik regelmatig in aanraking met The Black Moodies, waar ik nog een paar leuke foto’s en artikelen van heb, maar die zag ik ook op jullie website. Daarnaast kende ik Wim van Diggele van The Relaxers en omdat hiervan nog weinig op jullie website staat heb ik 3 artikelen ingescand uit een oud vergeeld en uit elkaar vallend plakboek uit de jaren 1965-1966. Misschien kun je er wat mee.

Van The Relaxers was ik een fan omdat ik Wim kende en via hem voor het eerst in aanraking ben gekomen met Jazz. Kreeg van hem mijn eerste single van Miles Davis. De band trad ook op in de Manege en daar ging ik dan naar toe. Verder kan ik er helaas niet zo veel over vertellen, het is erg lang geleden al word door jullie website het geheugen wel weer wat opgefrist :-). Ik was ook een echte fan van The Black Moody’s die ook regelmatig aan het oefenen waren bij de familie Scheltens thuis en bij Willy die langs het spoor woonde. Ik vond het prachtig dit mee te maken al was ik toen nog maar een guppy van 16/17 jaar.

Wat me ook erg is bijgebleven is het optreden van Greenfield en Cook die hun single Only Lies voor het eerst uitprobeerden in discotheek De Tor en natuurlijk dat ik met Rink Groeneveld heb gedanst, dit zal in 1968 zijn geweest. Karel Kinds sloot altijd de avond af met een liedje van Rudi Carell die zijn hondje nog even uitlaat voordat hij gaat slapen. Tja, dat zijn van die dingen die je altijd te binnen schieten als je de muziek weer hoort. Goede herinneringen dus.

Veel succes met jullie website.

Hartelijke groet,

Erna
_________________________________________________________________________________________________________________________

Electric Light Orechestra – Rockaria! (audio)

Van de LP/CD A New World Record uit 1976

_________________________________________________________________________________________________________________________

Scan_CANON05_0275_001       Scan_CANON05_0281_001 (1)

_____________________________________________________________________________________________________________________________________

De Poort van Kleef – een herinnering — Fred Hillebrand, gitarist van The Fascinations.

Voor mij een tweede huiskamer. Voordat ik er met mijn band regelmatig speelde was ik al een vaste bezoeker van de Poort. Veel mensen van mijn generatie zullen het patroon herkennen. Je ging met de jongens ‘s avonds de stad in en dan alle zalen af zoals la  Bordelaise, zaal Gelderman, Kunst en Genot (Korte Kanaalstraat) en wat er allemaal nog meer was in die tijd. Meestal waren er wel verenigingen die een feestavond hadden. Zo’n feestavond bestond dan meestal uit een toneelvoorstelling of cabaret met daarna een verloting en bal na. Natuurlijk gingen we voor het laatste. Met een beetje handigheid kwam je er wel binnen, later op de avond was er meestal geen controle meer aan de deur. Toen de Poort van Kleef een danszaal werd bleven we daar hangen. Geweldige sfeer, aardig personeel. De bedrijfsleider was meneer Harleman. Meneer Eggermont was meen ik de eigenaar.

Aan de ober Dick Wolda heb ik heel goede herinneringen. Altijd een luisterend oor, altijd vrolijk. Een paar jaar geleden kwam ik hem bij toeval weer tegen in een muziekwinkel. Nog altijd dezelfde aardige man. En wie kende niet de overbekende Apeldoorner, en ik noem de naam waaronder iedereen hem kende met veel respect, schele Mieke. Mieke Peper, de altijd ondernemende en bezige man. Naast zijn werkzaamheden in de Poort  kwam je hem overal tegen. Ik herinner me nogeen cafetaria naast Bioscoop Centraal waar hij werkte en ook op de markt verkocht hij, meen ik,  warme worst. Actief tijdens de carnaval. Zo had hij 4 meiden van de Poort  als dansmariekes geregeld, waaronder mijn vrouw waar ik toen verkering mee had en die bracht ik dan met mijn Opeltje van de ene naar de andere carnavalsgelegenheid. Mieke zelf was dan adjudant of zoiets.

Fans van de Poort.
Fans van The Fascinations.

Ik ben zelf niet zo thuis in de carnavalswereld maar volgens mij is daar ook de carnavalsviering de Poortklutsers uit voort gekomen. Meneer Drost deed de garderobe. Hij verkocht ook snoep en rookartikelen. Het gebeurde regelmatig dat hij na afloop van de dansavond in de Poort  met ons mee de stad in ging. Een leuke man. Van de vaste bezoekers herinner ik me nog de volgende namen. Naast mijn vrienden Frits Esselink, Adrie Sijs, Leo van Beek (als hij thuis was, hij was zeeman, dus veel weg) en mijn vrouw Marijke Biemolt die ik in de Poort heb leren kennen komen namen boven als Jenny Burghout, Janny Lentink, Rietje Gerritsen, Niek Kagie, de zusjes Coby en Mies, waarvan ik de achternaam niet meer weet. Heel wat gelachen met deze mensen! Natuurlijk waren er veel vaste bezoekers die je van gezicht kende. Op Woensdagavond was er altijd dansen voor militairen. Dames hadden dan altijd vrije toegang. Adrie Sijs en ik speelden daar ook regelmatig met onze band The Fascinations. Zo kenden we ook veel militaire bezoekers.

Soms kwamen deze militairen ook in het  weekend naar de Poort. Een van deze jongens nodigde de meiden uit voor zijn verjaardag in het eerste weekend van Januari 1968. Jan (ik weet zijn achternaam niet meer) was in Apeldoorn gelegerd op de Willem 3 kazerne en woonde in Emmen. Hij had een week verlof en moest zich daarna weer melden in de Willem 3. Ik heb toen samen met Adrie Sijs het hele spul opgehaald. Alles in de Opel Caravan 1958 gepropt (ik dacht 7 personen) en heen en weer naar Emmen. Op de terugweg sneeuwde het enorm en de kachel van de auto was ook niet best, zodat we enkele tussen pits(café)-stops moesten maken om weer wat op te warmen. Vanaf die dag was het aan tussen Marijke en mij, dus de herinneringen aan de Poort, zeker die van de Kerst 1967 toen ik er mijn band  speelde en de daarop volgende jaarwisseling zijn niet uit mijn geheugen  te wissen. Een fijne tijd !

Fred Hillebrand   –december 2010-

___________________________________________________________________________________________________________________

James Blunt – 1973 – While time goes by I will always be in a club with you in 1973

__________________________________________________________________________________________________________________________

Herinneringen aan de Manege.

Beste mensen,

De manege ken ik uit de beginjaren 60 zowel als bezoeker van muziekavonden, als bezoeker van de soos van Totis Viribus, studentenvereniging van de ATS en als muzikant. Totis Viribus heeft de Manege maar kort als sociëteit gebruikt. Naast gewoon zitten, praten en dom drinken waren er ook allerlei activiteiten, waarvan de sigarenrook wedstrijd mij het langst is bijgebleven. De gevolgen waren nog erger dan een gewone kater!! Verder waren er ook avonden waar verschillende jazz groepen uit Apeldoorn en omgeving optraden. Ook ben ik nog kort lid geweest van de tennisclub Zwamadoro, die achter de Manege zat.

Ook de Totis Swing College heeft er opgetreden, waarvan de foto een gedateerd, maar duidelijk bewijs van is, hoewel de rest van de band helaas buiten beeld is. Op de foto Rob Veenhuizen bas, in muziekkringen in Apeldoorn zeer bekend, en ondergetekende, Rob van Bergen.

Helaas kan ik alleen maar zeggen, “Gelukkig heb ik deze foto nog!”.

Succes met de site en de groetjes van Rob van Bergen – 2 februari 2011.
_______________________________________________________________________________________________________________________

The Mamas and Papas – Own Kind of Music

_______________________________________________________________________________________________________________________

Eind jaren 60, begin jaren 70, was ik een trouwe bezoeker van Bar-Dancing de Manege,
waar ik ook mijn echtgenote heb leren kennen. Een vast gegeven was, dat je er zonder
stropdas niet binnen kwam.

Vrijwel iedere vrijdag, zaterdag en zondagavond was ik er wel met een aantal vrienden.
Begin van de avonden eerst iets drinken bij Stoffels, en dan op naar de manege.
Van het personeel van de manege kan ik mij herinneren, een zekere Hans, een uiterst
vriendelijke vent en dan nog Marco, die achter de bar stond. Vaak was er ook een oudere
heer aanwezig, waarschijnlijk de bedrijsleider, mijnheer Hol.

In die tijd speelden er verschillende goede bands t.w. The Playboys, Toby Collar en als ik
het mij goed herinner Take it Easy, dit was de band van Herman van Keeken en zijn echtgenote.
Als de Playboys speelden gingen we na de tijd nog wel eens iets drinken bij de Mod in de Marktsstraat,
de basgitarist van de Playboys ging dan wel eens mee, dit was een vent met een gigantische krulsnor.
Later bleek, dat hij in het dagelijks leven, chef amusement was bij de Avro.

Kortom een leuke tijd !!

Lammert van de Ploeg. – 12 februari 2011.
_______________________________________________________________________________________________

    
Uit het boek – Literaire tocht door Apeldoorn – 1984 –
geschreven door Jan Boers, het verhaal over de uit
Apeldoorn afkomstige schrijver Bert Jansen.
Bert Jansen (1949 – 2002†) schrijver van o.a. Nozzing but
ze Bloes (zie ook het artikel halverwege deze pagina),
Verder naar het Noorden en Popstukken.
Jan Boers(†) Apeldoornse schrijver van o.a. Kafka in de Polder.
NB: Met toestemmming van Mevrouw Boers – 22 oktober 2011.
______________________________________________________________________________________________

Beste mensen,

Allereerst dank voor de gezonden foto.

Dit zijn zeer zeker de Murphy Jets.

Zelf was ik, Paul Nagtegaal, destijds drummer/zanger en toon me uiterst rechts op de foto.
Van links naar rechts verder : Ralph ?? bas, heeft slechts enkele maanden bij ons meegedaan.
Theo van de Wurf, zang Frans Voest, leadgitaar/zang, Johan van Schaik, keyboard (heette toen nog orgel/piano)

Overigens denk ik dat we met deze line up (zoals je zelf zegt foto uit 1969) niet in de Manege hebben gespeeld. Manege kan haast niet eerder hebben plaatsgevonden vanaf pakweg 1971 tot 1975.

Zeer zeker wel met de formatie van onze foto op jullie, overigens heel leuke, site Waterloostation

Wel weet ik me (met enige trots) te herinneren dat wij de enige band in het “maandcircuit” waren die de amateurstatus hadden en dus in de diverse dancings (Manege – Apeldoorn, Munt – Rhenen, Funtushoeve en Jachthaven van Dijk – Loosdrecht, Koningskelder – Harderwijk, Pax en JayJayclub – Amersfoort, Peerdestal – Ellecom e.a.) geprogrammeerd werden tussen de “beroeps”, die meen ik toentertijd zo’n 400 gulden per week p.p. als gage ontvingen, dat dan meestal wel met kost en inwoning. Dus enerzijds achtte men ons kwalitatief goed genoeg drie avonden per week, muzikaal te presteren en  anderzijds 40 uur per week een baas te dienen……… dus TROPENJAREN, maar had ze voor geen goud willen missen.

Van de Manege in het bijzonder herinner ik me (denk ik)  staf achter de bar Marco en Anneke ?? uiterst vriendelijke mensen. Met als bijzonderheid dat wij in de maanden  dat wij geprogrammeerd stonden zelf over een sleutel van de Manege beschikten zodat wij daar op een doordeweekse avond (vanuit Utrecht) nog even gingen repeteren om het repertoire op te frissen, immers onze spullen stonden daar de hele maand.

Rest mij nog te erkennen dat ik aan jouw meegezonden foto geen enkele herinnering deel, niet waar, niet wanneer, niet waarom. Shame on me…….. Maar wellicht dat ik Johan daar nog ff over kan raadplegen. Verder hou ook ik me aanbevolen voor evt. nieuw/oud fotomateriaal van de Manege en daar optredende bands.

GRTZ.

Paul Nagtegaal.

N.B. 12 november 2011 spelen The Murphy Jets in Voorthuizen, Zaal Buitenlust.
______________________________________________________________________________________________

ISSA   en RFTO

Toen ik in 1964 in Apeldoorn kwam wonen in de nieuwe Rivierenwijk gelegen in Apeldoorn Zuid kende ik uiteraard niemand en wist nog niet waar de uitgaans gelegenheden waren behalve de cafe’s zoals het bekende Stoffels bij het station en het Oude Huis in de stad. Ja pas 17 jaar en nog op school dus nog redelijk groen , maar mijn school stond in Driebergen en dat bleek een aanknopingspunt voor mijn kennismaking met Apeldoorn en een grote vriendenclub . In die tijd reisde ik vanuit Apeldoorn naar Amersfoort vanwaar ik met schoolgenoten mee reed naar de IVA ( Instituut Voor Autohandel ) in Driebergen. Maar in de trein leerde ik mijn latere vrienden kennen o.a Rob de Graaf ook AMHC ‘er in hart en nieren , met name Rob gaf aan naar de ISSA te gaan waar hij later ook een bestuursfunctie had.

Zo kwam ik in Marialust het gebouw van de schuttersvereniging waar ik met name schoolgaand Apeldoorn leerde kennen en voornamelijk Detailhandel vakschool, HBS, Gymnasium, ULO en toch ook wat minder maar wel aanwezig al werkenden. Een ander publiek als dat ik wat later tegenkwam in bijv. SOOS 59 of Eurobeurs.

De bestuursleden in het jaar 1964 kende ik persoonlijk Ed Politiek, Hans van de Boomen, Agnes Robbers , Sanny Heutink , Henny Kaal , en Elly Steenmeier.

We reden voornamelijk op Puch MS 50 of Tomos , zweefzadel –potje als uitlaat ingekort achterspatbord en gele koplamp waren zo de kenmerken. Liefst met Parka en geruite pet , en zo ontstond R.F.T.O. de betekenis is anders als de letter volgorde : Fanta Racing Team Organisation . vele hadden een nummer op hun brommer van deze club ik had 110.

Jammer dat het maar een jaar geduurd heeft omdat we uit Marialust moesten , het was heel gezellig en Ed haalde vele bekende bands naar de ISSA . Dat hij een neus voor muziek had bleek later toen hij manager werd van o.a Blues Dimension uit Zwolle met Leen Ripke als voorman. Gelukkig heeft Ed later het ISSA publiek weer kunnen ontvangen in de Poort van Kleef in zijn Top ’66.

Mijn belevenissen in de ISSA duurde maar een jaar maar waren geweldig en gelukkig zijn in de latere jaren de bands en de groep ex ISSA bezoekers trouw gebleven aan Ed Politiek in de Poort van kleef.

Met vriendelijke groet,

Ruud Steiginga.

beterIMG_000320140110_141515
v.l.n.r. Hans van de Boomen, Agnes Robbers,
Rob de Graaf, Eddy Politiek, Sanny Heutink,
Henny Kaal, Elly Steenmeier, Ellen?
_____________________________________________________________________________________________
IMG piket   IMG the bats 1988

Het Apeldoorns Stadsblad  van 16 maart 1988 – Harold Piket vertelt over The Bats en de Issa.

Een kleine rectificatie – de band Moanin wordt genoemd, waarschijnlijk heeft de verslaggever
het verkeerd verstaan, maar Harold had het over  de Arnhemse band The Moans, met de nog
jonge Herman Brood.
_________________________________________________________________________________________________________________________

Roy Orbison – In Dreams – 1963

roy orbison

__________________________________________________________________________________________________________________________
IMG euro 1
IMG euro 2_0002
IMG euro 3_0003

John Sletbeen heeft het uitgebreid over de Eurobeurs,
een mooi verhaal, bron  Nieuwe Apeldoornse Courant
van 11 oktober 1989,verslaggever Arnold Zweers,
foto Tom van Dijke
________________________________________________________________________________________________________________

beatles-berg-en-bos3         beatles-niet-in-open-lucht1
23 maart 1964                                                        24 maart 1967

Dick van Gelder haalde toentertijd The Beatles naar Nederland –
het was nog enigszins een probleem waar moest het optreden
plaatsvinden. Dick van Gelder voelde erg veel voor Berg en Bos,
maar Brian Epstein  wilde helaas geen openluchtconcert.
Stel je eens voor The Beatles in Berg en Bos.
Hoe fantastisch was dat geweest!!!

Redactie website Waterloo Station.
_________________________________________________________________________________________________________________

 

© 2017 Waterloo Station

Het aantal unieke bezoekers is 70767